fbpx

Zespół ciasnoty przedziałów powięziowych podudzia jest stanem, w którym dochodzi do przekroczenia fizjologicznego ciśnienia w obrębie zamkniętego przedziału anatomicznego. Podudzie człowieka podzielone jest najczęściej przez anatomów na 4 przedziały powięziowe: przedni, boczny, tylny powierzchowny i tylny głęboki. Podstawowym czynnikiem ryzyka na zespół ciasnoty jest zwiększone wyjściowe ciśnienie przedziału powięziowego. Wstępne podwyższone ciśnienie spowodowane jest głownie przez mało elastyczną powięź.

Mało elastyczna powięź jest skutkiem:

  • powtarzających się mikrourazów – tkanka łączna zwiększając swoją odporność traci elastyczność,
  • rozrostu mięśnia (hipertrofia), co wpływa na zmniejszenie przestrzeni w przedziale, w skutek czego może dojść do wzrostu ciśnienia wewnątrz przedziałów powięziowych,
  • zaburzeń tętniczo – żylnych,
  • wieku – najczęściej chorują sportowcy poniżej 40 roku życia,
  • urazów.

Pomimo, że wywiad i badanie kliniczne są dosyć charakterystyczne, jedynym obiektywnym sposobem potwierdzenia rozpoznania jest pomiar ciśnienia wewnątrz przedziałów powięziowych.

W przypadku niepodjęcia leczenia zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych podudzia może dojść do:

  • zaburzeń krążenia krwi,
  • uszkodzenia nerwu,
  • zaburzeń czynności mięśni.

Leczenie zespołu ciasnoty przedziałów powięziowych podudzia polega m.in. na:

  • rozluźnianiu mięśniowo-powięziowym (techniki manualne, rolowanie, fllosing itd.),
  • wyrównaniu dysbalansu mięśniowego,
  • ćwiczeniach stretchingowych,
  • korekcji obuwia i stosowaniu wkładek korygujących,
  • modyfikacji treningu.

W ostateczności, w przypadku braku skuteczności powyższych metod, konieczne jest wykonanie zabiegu chirurgicznego.