Zespół cieśni kanału nadgarstka
Drętwienie, mrowienie, bóle stawów nadgarstka i dłoni... To najczęściej pierwsze objawy zauważane przez pacjentów dotkniętych problemem cieśni nadgarstka. Ból często promieniuje, umiejscawiając się w pierwszych 3 palcach dłoni, rzadziej pojawia się mrowienie od nadgarstka w kierunku przedramienia i ramienia. Objawom tym może towarzyszyć osłabienie chwytu, trudność w wykonywaniu ruchów precyzyjnych, a nawet problem z utrzymaniem przedmiotów w dłoni. 
 
Schorzenie to często atakuje grupy zawodowe spędzające dużo czasu przy komputerze (urzędnicy, księgowe), wykonujące precyzyjne prace manualne (krawcowe), a także pracowników fizycznych. Osoby z grupy ryzyka wykonują powtarzalne ruchy dłoni oraz często utrzymują wymuszoną pozycję zgięcia grzbietowego, jak na przykład w trakcie pisania na klawiaturze lub operowania myszką. 
 
Przyczyną jest niedokrwienie nerwu pośrodkowego i wzrost
ciśnienia w kanale nadgarstka. 

Powodem mogą być zmiany anatomiczne takie jak:
- zmniejszenie przestrzeni w kanale nadgarstka (złamanie, guz)
- zwiększenie objętości przebiegających tędy struktur (przerost lub obrzęk pochewek
ścięgnistych)
 
Jednak nie zawsze problem występuje w miejscu objawów, dlatego fizjoterapeuta prowadząc terapię nie skupia się tylko na samym nadgarstku, lecz szukając
przyczyny bierze pod uwagę pacjenta jako całość. Ból w obrębie nadgarstka może być wywołany uwięźnięciem nerwu pośrodkowego w miejscu oddalonym
od obszaru objętego objawami. Newralgiczne punkty stanowią mięśnie pochyłe, przestrzeń między pierwszym żebrem a obojczykiem, mięsień podobojczykowy, piersiowy mniejszy, przegroda przyśrodkowa ramienia, mięsień nawrotny obły,
zginacz palców powierzchniowy i głęboki, a także troczek zginaczy nadgarstka. Badania wskazują również na korelację zespołu cieśni nadgarstka ze zmianami dyskopatycznymi kręgów szyjnych. 
 
Zdarza się również, że zespół cieśni nadgarstka wywołuje zmiany ogólnoustrojowe,
do których zaliczamy:
- cukrzycę,
- niedoczynność tarczycy,
- zmiany zapalne i zwyrodnieniowe stawów.
 
Zespół cieśni kanału nadgarstka można leczyć operacyjnie, poprzez przecięcie troczka zginaczy nadgarstka i odbarczenie nerwu pośrodkowego. Rozwiązanie to nie jest jednak doskonałe, gdyż wyniki badań wskazują, że aż u 24% pacjentów, poddanych zabiegowi operacyjnemu cieśni nadgarstka w latach 2000-2002, nie uzyskano poprawy stanu zdrowia. Biorąc pod uwagę powyższe dane, lekarze i fizjoterapeuci zalecają najpierw leczenie zachowawcze. 
Jak wcześniej zostało wyjaśnione, pozornie jeden problem może mieć wiele różnych przyczyn. Konieczne jest więc dokładne przeprowadzenie zarówno wywiadu, jak i badania fizjoterapeutycznego, żeby móc usunąć prawdziwą przyczynę dysfunkcji, a nie pracować na samych skutkach, czyli objawach pacjenta. Fizjoterapeuta prowadząc terapię wykorzystuje między innymi techniki rozluźniania mięśniowo-powięziowego, neuromobilizacje, czy manipulacje. 
Pamiętajmy, że wszystkie źródła i wyniki przeprowadzanych badań podkreślają ważność leczenia zachowawczego. Leczenie operacyjne zawsze powinno być wyjściem ostatecznym, ponieważ jest nieodwracalną ingerencją w tkanki, która nie zawsze przynosi zamierzone skutki.  
 
Piśmiennictwo:
1. Biernawska, J., Niemczyk, A., & Pierzchała, K. (2005). Udział czynników zawodowych i pozazawodowych w etiopatogenezie zespołu cieśni nadgarstka. Medycyna Pracy, 56(2), 131-137.
2. Zwolińska, J., Kwolek, A., & Skrzypiec, J. (2007). Skuteczność wybranych metod fizjoterapii w leczeniu zachowawczym zespołu cieśni nadgarstka (zcn). Prz Med Uniw Rzesz, 3, 239-244.
3. Makowiec-Dąbrowska, T., Sińczuk-Walczak, H., Jóźwiak, Z. W., & Krawczyk-Adamus, P. (2007). Sposób wykonywania pracy jako czynnik ryzyka zespołu cieśni nadgarstka. Medycyna Pracy, 58(4), 361-372.
4. Kochanowski, J. (2007). Przyczyny, symptomatologia, diagnostyka i leczenie zespołów z uwięźnięcia. Polski Przegląd Neurologiczny, 3(4), 228-236.