Ulga dla rąk fizjoterapeuty
TERAPIA NARZĘDZIOWA TKANEK MIEKKICH (IASTM – Instrument Assisted Soft Tissue Mobilization) – jest to wykorzystanie specjalnie skonstruowanych narzędzi w terapii pacjentów z dolegliwościami bólowymi pochodzenia urazowego, pooperacyjnego czy przewlekłych zespołów bólowych stawów obwodowych oraz kręgosłupa. Terapia jest stosunkowo prosta, ponieważ fizjoterapeuta wykorzystuje znane sobie techniki terapii tkanek miękkich, a samo narzędzie stanowi jedynie przedłużenie dłoni fizjoterapeuty. 

Bezpieczeństwo

Do zadań terapeuty należy przestrzeganie podstawowych zasad związanych z aseptyką oraz zapoznaniem pacjenta z urządzeniem - szczególnie osoby mającej pierwszy raz styczność z taką formą terapii. 
 
Narzędzie wykonane jest ze specjalnego tworzywa, dzięki czemu wprawny terapeuta posługując się nim jest w stanie „wyczuć” jakość tkanki poddawanej terapii (efekt rezonowania urządzenia przenoszony na dłoń terapeuty). Każda krawędź jest zaokrąglona, dlatego wykonywany zabieg jest w stu procentach bezpieczny dla pacjenta, a przerwanie ciągłości skóry jest praktycznie nie możliwe. 
 
 
Wskazania

Główną strukturą na jaką oddziałujemy jest tkana mięśniowo–powięziowa, dlatego możliwości terapeutyczne są znaczne, a do podstawowych wskazań należą m. in.:
  • tendinopatie,
  • blizny,
  • stany zapalne tkanek miękkich występujących okołostawowo (więzadła, ścięgna, torebka stawowa),
  • punkty spustowe.

Działanie oraz pożądane efekty 

Bezpośrednie działanie

Powięź jest strukturą plastyczną, więc dzięki mechanicznemu naciskowi możemy prowokować bezpośrednie odkształcanie się tkanek (stymulacja przebudowy tkanek), poprawia się przesuwalność skóry nad powięzią powierzchowną.
 
Pożądanym efektem jest także lokalne przekrwienie w miejscu poddawanym terapii (mikroperfuzja może osiągnąć kilkaset procent!), dzięki czemu metabolizm jest na znacznie wyższym poziomie, co poprawia zdolności regeneracyjne organizmu.
 
 
Pośrednie działanie

Dziesięciokrotnie więcej receptorów sensorycznych znajduje się w powięzi, niż w tkance mięśniowej. Występowanie tak licznej grupy mechanoreceptorów, proprioreceptorów czy nocyceptorów na różnych poziomach powięzi powierzchownej i głębokiej, stwarza doskonałe warunki do pośredniej reakcji organizmu, jaką jest odpowiedź układu nerwowego (stymulacja receptorów – wrzeciona mięśniowe, narządy ścięgniste Golgiego, ciałka Paciniego, ciałka Ruffiniego). Uzyskanym efektem jest rozluźnienie mięśniowo-powięziowe, a co za tym idzie zmniejszenie bólu.
 
Pracując narzędziowo  z pacjentem nie ma jednej uniwersalnej techniki. Najistotniejszy jest wywiad, badanie funkcjonalne oraz badanie palpacyjne, w celu lokalizacji zgęstnień tkanki mięśniowo – powięziowej. Na tej podstawie fizjoterapeuta wie, w którym miejscu występuje restrykcja oraz w którym kierunku należy mobilizować powięź. 

Narzędzie posiada kilka krawędzi, a każda z nich ma swoje przeznaczenie:
  • małe krawędzie: działają precyzyjnie, nadają się do mobilizacji niedużych zrostów,
  • większe krawędzie: praca nad większymi obszarami oraz dużymi bliznami,
  • ostra krawędź: jest bardziej „agresywna”, możliwa głęboka praca,
  • zaokrąglona krawędź: działanie kompresyjne, globalna praca.