Jak można wspomóc rehabilitację urazów sportowych?
FLOSSING – stosunkowo nowa technika pracy zaprojektowana przez amerykańskiego fizjoterapeutę Dr Kelly Starret w 2013 roku, opierająca się na metodach bandażowania. Świetnie sprawdzająca się w codziennej pracy fizjoterapeuty, jako uzupełnienie efektu terapii. Zastosowanie ma głównie wtedy, gdy chcemy szybko i skutecznie wpłynąć na poprawę zakresu ruchomości oraz zredukować ból występujący podczas ruchu.

Przedstawiając metodę w prosty sposób - jest to zastosowanie elastycznych taśm, które zawijane są okrężnie wokół stawów i innych części ciała. Polega na ciasnym obwiązywaniu wybranego miejsca specjalną taśmą, a następnie na wykonaniu technik manualnych lub po prostu ruchu daną partią ciała czy to w sposób bierny przez terapeutę, czy też aktywny przez pacjenta.

Owijając mięsień taśmą poprzez kompresję ograniczamy przepływ krwi poniżej miejsca, w którym zastosowaliśmy metodę, więc jednocześnie podczas uwolnienia mięśnia czy stawu z ucisku dochodzi do wzmożonego przepływu krwi w problematycznym miejscu. Wspomaga to dzięki temu działanie pompy mięśniowej, przez tzw. reaktywne przekrwienie.

Jakie korzyści osiągniemy poprzez zastosowanie flossingu?
  • rozluźnienie mięśniowo-powięziowe,
  • poprawę zakresu ruchu,
  • stymulację receptorów skóry i mechanoreceptorów,
  • redukcję obrzęków,
  • poprawę przesuwalności tkanek,
  • zwiększenie przepływu krwi w danym obszarze.

Metodyka wykonania, powinna być indywidualnie dostosowana dla potrzeb każdego pacjenta.
RODZAJ TAŚMY: w zależności od producenta mamy do wyboru taśmy o różnej grubości (1,2mm- 1,5mm) szerokości (2,5cm-5cm) oraz długości (1m-5m).
KIERUNEK: od części dystalnej do proksymalnej, w kierunku serca.
CZAS: od 2-5 minut, w tym czasie pacjent wykonuje zadany przez nas ruch, w zależności od celu.
STOPIEŃ NACIĄGNIĘCIA: okolice stawów do 90% naciągnięcia taśmy, w stanach ostrych od około 50% naciągnięcia taśmy, w strefie bolesnej mówi się o około 75%.

Wskazania do natychmiastowego usunięcia taśmy:
  1. gdy kończyna mocno sinieje,
  2. gdy kończyna mocno cierpnie – lekkie mrowienie jest dopuszczalne,
  3. gdy pacjent nie wytrzymuje napięcia.